Verhalen

9-verhalenLees het coming-outverhaal van…

StefanoIk kreeg op mijn 14de een relatie met een jongen 
ArjanMijn vader had er totaal geen problemen mee
PepijnEn nou kan ik gewoon mezelf zijn
RodyZe ging roepen: Dat is toch niet erg?
Njiti –Geloof in jezelf, dan kom je er wel uit
RuudDie avond op msn was echt geweldig
Max OuwensNa mijn coming-out was ik mezelf 
MarcoKijk aan, uiteindelijk is alles goed afgelopen
Max –Als mensen het me vroegen, dan zei ik ‘Ja’
RickIk heb alleen maar meer vrienden erbij gekregen 
AntoniusWaarop ik zei: Dan heeft zij pech. Ik ben homo.
JohnEr viel gelijk een hele grote last van mijn schouders af
JoeyDit was de mooiste zin die ik ook gehoord had…
Nick –En sindsdien weet iedereen het in het nederige Kampen

Na oproepjes in 2007 / ’08 / ’09 stuurden deze 14 jongens hun verhalen in.

Stefano

Zaterdag 10 januari 2009

foto_stefanoMijn naam is Stefano en ik ben 16 jaar oud. En dit is mijn coming out verhaal.

Toen ik 13 was, wist ik het van mezelf dat ik homoseksueel was. Ik dacht eerst dat ik jongens gewoon knap vond, of dat ik net zoals die jongen eruit wou zien. Maar dat bleek dus niet zo te zijn.

Ik kreeg op mijn 14de een relatie met een jongen.
Hij was ook 14 en 1ste jaars op school. Ik besloot hem eerst een beetje te negeren en hem te laten zien dat ik een 2de jaars was en hij maar een brugpieper. Maar ik vond hem echt super leuk. En hij mij ook merkte ik. Hij wou me msn en zei hele lieve dingetjes. Dit allemaal leidde naar een afspraakje. We kregen verkering. Het liep allemaal erg mooi. Alleen, na een tijdje werd hij steeds erg snel kwaad. We kregen steeds meer ruzies. Dan lag ik in tranen op me bed en dan smste hij me dat hij spijt had. Heb zelfs een keer voor een halte staan janken midden in de regen. Het ging jammer genoeg uit na de grote zomervakantie. Ik was inmiddels 15 geworden, hij heeft me nooit verteld waarom hij niet meer met me wou. Ik denk steeds dat het aan zijn familie ligt, aan de ene kant snap ik het wel. Na mijn 1ste vriendje heb ik echt de meeste stoere jongens gehad die in Rotterdam of omstreken wonen. Ik was namelijk erg snel verliefd op standaard jongens. Ik was nog steeds niet over me ex heen en zocht de liefde zelf op.

Ik was erg gesloten thuis.
Praatte nooit echt met me ouders. Bij me beste vriendin Ashley kwam ik er als eerste voor uit. In een bushokje, ik kon het niet meer geheim houden, zij is zelf ook biseksueel. Bij me 2 zussen kwam ik daarna voor mijn seksuele aard uit. Ze vonden het niet erg omdat 1 van me 2 zussen lesbies is. Mijn ouders kwamen het pas in februari dit jaar te weten. Na mijn coming out had ik soms nog wel ruzie met me vader, want hij vond het best moeilijk om ermee om te gaan. Hij zei ook tegen me: Als je niet van voetballen houdt, dan kopen we wel jurkjes voor je. Op een vrijdag op de Theaterschool in Rotterdam ben ik de kleedkamer van al me vrienden in gestapt en riep ik dat ik met een jongen een klas lager heb gekust (5 seconden daarvoor). En zo wisten zij het ook gelijk. Na mijn coming out hebben mijn vrienden me beschermd. Ook hebben ze veel lol met me gehad, over mijn aard. Bijvoorbeeld: dan loop ik met een vriendin door het theatergebouw en komen we langs een paar mbo-leerlingen. Dan kijkt zij altijd of een jongen me aankijkt en dan hebben we de grootste lol daarna.

Nu heb ik een lekker leven.
Ik kan met iedereen praten als ik problemen heb, of over leuke dingen. Ik date veel of ik spreek gewoon af met homo-vrienden die ik al ken. Heb ook gewoon super veel hetero-vrienden die het helemaal niet erg vinden dat ik homoseksueel ben. Dit verhaal is korter dan mijn hele ervaring met exen die echt vreselijk waren, maar daar wil ik het niet over hebben. Pas gewoon goed op met internet. Zoek niks zelf op! Ze komen naar jou.

Stefano

Terug naar ↑ boven


 

Arjan

Vrijdag 20 februari 2009

foto_arjanHey, Ik ben Arjan en ik ben 16 jaar. Zo rond mijn 13de…

…begon ik vermoedens te krijgen dat ik wel eens homo kon zijn. Ik dacht veel aan jongens en zag mijzelf ook niet echt als iemand die met een meisje zou gaan.

Toen ik 15 was heb ik het verteld…

…aan een paar vrienden, ze reageerden gelukkig heel positief. In de zomer van 2008 ontmoette ik via het internet een hele leuke jongen. Van het een kwam het ander en we spraken af. Na nog een “date” is het mijn eerste vriendje geworden, Helaas liep de relatie na 10 dagen al stuk, gelukkig zijn we nu nog steeds hele goede vrienden ^^.

In augustus ontmoette ik…

…heel per ongeluk eigenlijk mijn 2de en tot nu toe laatste vriendje. Hij is zwaar christelijk en had er zelf dus ook nog wel problemen mee dat hij gevoelens had voor jongens. Ergens in het begin van onze relatie had hij een heel lief briefje geschreven naar mij en ik had dit op mijn kamer bewaard.
Ondertussen had ik op school al verteld dat ik homo was, iemand had me met mijn vriendje zien lopen in de stad dus toen kwamen er natuurlijk allemaal vragen. Gelukkig waren alle reacties positief, zelfs van sommige mensen waarvan je het echt niet zou verwachten.

3 dagen daarna vonden mijn ouders het briefje…

…op mijn kamer. Toen kon ik er natuurlijk niet meer omheen draaien en heb ik het verteld. Mijn moeder barstte in tranen uit en m’n vader en ik probeerden haar te troosten. Mijn moeder had de laatste tijd nogal problemen gehad en daarom kwam dit extra hard aan bij haar.

Mijn vader had er totaal geen problemen mee.

Hij wil gewoon dat ik gelukkig ben en daar ben ik blij om. Mijn moeder dacht er helaas heel anders over en dat doet ze nu nog steeds. In November liep de relatie met m’n 2e vriendje ook stuk. In Januari dit jaar (ik was inmiddels 16) heb ik het mijn zussen verteld en die reageerden ook hartstikke positief, net als de rest van de famillie.
Helaas is de enige die er een probleem mee heeft mijn moeder. Ze denkt nu dat ze gefaald heeft als moeder enzo. En wat wij haar ook proberen in te praten, elke keer als het onderwerp ter sprake komt loopt ze gewoon weg, of ze negeert het. Ze wil het helaas (nog) niet accepteren. Maar hoe hard het ook klinkt… Ze zal het uiteindelijk toch moeten.

Mijn tip:

Onderdruk je gevoelens niet, en leef niet achter een leugen. Als je je homoseksuele gevoelens onderdrukt word je erg ongelukkig. Wees blij met wie je bent en volg je hart, en niet de mening van anderen! Jij bent wie jij bent en dat is wat telt!

Arjan ^^

Terug naar ↑ boven


 

Pepijn

Woensdag 24 september 2008

foto-pepijnHey, ik ben Pepijn en ik ben 15 jaar oud.

Ik zit nu in de derde van een theaterhavo. Vanaf groep acht van de basisschool had ik al een vermoeden van mijn homoseksualiteit, want ik was anders dan de andere jongens in de groep. Ik zat vaak naar jongens te kijken na het gymmen. Je kent het wel. Ook zat ik op klassiek ballet, als jongen die bij allemaal voetballers zit is dat natuurlijk vreemd. Ik had heel veel ruzie met de jongens uit de klas. Het is soms zo erg geweest dat ik in elkaar geslagen ben. Om de kinderen uit de klas te laten geloven dat ik geen homo was, nam ik een vriendinnetje.

Toen ging ik naar de theaterhavo, dat is wel prettig want daar zijn heel veel homo’s.

Bijna alle kinderen uit de klas vroegen steeds aan mij: ”Ben je homo?”, waarop ik heel eerlijk antwoordde met: “Ik weet het nog niet. Misschien”. In die tijd heb ik heb ik een paar vriendinnetjes gehad. Ik was niet echt verliefd op hun, maar het was meer uittesten. In de jaren op de havo ging het niet zo goed met de cijfers omdat ik niet wist of ik nou homo of hetero was. Mijn ouders vroegen wat er aan de hand was, toen heb ik gezegd dat het door de dyslexie kwam (want dat heb ik).

Toen op een gedenkwaardige dag :P kwam ik een leuke jongen tegen.

Van een andere school. Ik was op slag verliefd. Ik had daarna meteen een sms gestuurd naar mijn beste vriendin. Zij was de eerste die het wist, na een week wist iedereen van school het van mij. (Uiteindelijk is het niks geworden met die jongen.)

Toen was daar het moment: hoe ga ik het tegen mijn ouders zeggen?

Ik had van een andere jongen gehoord hoe hij het had gedaan. Hij had een brief gestuurd naar zijn ouders. Dat vond ik wel een goed idee dus dat ging ik doen. Dus ik had de brief op tafel gelegd en was toen naar mijn werk gegaan. Toen ik thuis kwam was mijn moeder thuis. Ik in de zenuwen… Eerste wat ze deed toen ik binnen kwam, was me omhelzen. Ze zei dat ze het al lang wist. Toen me vader nog, die had de brief ook gelezen. Eerste wat hij zei was: “Dat had je toch ook kunnen zeggen.” Een week later wist iedereen het.

En nou kan ik gewoon mezelf zijn en ben ik helemaal in Love.

Mijn tip: als je het nou nog niet zeker weet of wel, koop het boek Out!… Vol met tips voor coming out enz.

Pepijn

Terug naar ↑ boven


 

Rody

Zaterdag, 30 augustus 2008

foto-rodyIk ben Rody, 16 jaar

Ik wist zowiezo al dat ik geen “doorsnee” jongen was. Ik zong en danste altijd en ik had een onwijze verkleedmand. Een keer ging ik in me moeders trouwjurk naar school XD Zo genant, maar ik was toen 8 ofzo, met carnaval. Als we naar McDonalds gingen, vroegen ze bij Happy Meals altijd is het voor een jongen of meisje? Dan ik zei altijd meisje.

Ik was ongeveer 13…

…toen ik erachter kwam dat ik ook gevoelens voor jongens had. Ik kon het op een gegeven moment niet meer voor me houden. Dus vertelde ik het me broer van 5 jaar ouder. Die vertelde het aan mijn vader, hoewel ik dacht dat ik hem mijn geheim wel kon toevertrouwen.

Toen we een week later uit eten gingen,

zag ik een leuke jongen aan de andere tafel zitten. Ik werd steeds knalrood wou het steeds vertellen aan me ouders dat ik op jongens en meisjes val. (Die avond was ik met mijn vader en stiefmoeder en me broer.) Maar op de terugweg ging me vader vragen of ik op jongens val, waarop ik antwoordde: Doe niet zo gek hoe kom je daar nou bij? Hij zei: Dat had je aan je broer verteld… Dus ik knal rood worden. Ze gingen allemaal vragen stellen. En zeiden ook van het is echt niet erg hoor als je ook op jongens valt. Maar het voelde niet goed voor me. Waarop ik antwoordde: Weetje het was maar een grapje. Goed? En het leven ging gewoon weer verder.

Ik was alweer 14 toen ik op 1 april aan me moeder…

…ging vertellen: Mam ik ben bi, en ik rende naar boven. Ze ging roepen: Dat is toch niet erg? Maar de vragen kreeg ik al terwijl ik gewoon even met rust gelaten wou worden. Dus ik zei maar weer dat het een 1 april grap was. Mijn moeder geloofde er niks van. Maar ik hield het vol. Daarna werd er niet meer over gesproken.

En op mijn 15de…

…werd ik dus hopeloos verliefd. Helaas: die jongen viel niet op jongens. Dus enorm balen. Maar ik was erachter gekomen dat toen der tijd m’n beste vriend ook homo is. Dus had ik het van mij ook maar toegegeven aan hem en aan een paar vriendinnen. Later kon ik het niet meer inhouden dus vertelde ik het me ouders weer. Waarop ze dit keer antwoordden: Maar dat wisten we toch allang? en Is heus niet erg, je bent wie je bent en we houden van je. Alleen het nadeel is dat ze er geen woord meer over gezegd hebben. En als ik over een leuke jongen praat, zitten ze me maar aan te kijken.

Nu tegenwoordig…

…word ik veel voor homo enzo uitgemaakt. Maar ik heb zin om het van de daken te schreeuwen. En het plotseling zo in me msn-naam te zetten. Dat kan goed uitpakken en verkeerd uitpakken, dat is juist flink balen. Straks word ik helemaal verrot gescholden. Want het is nou niet echt een gay-vriendelijke school daar bij ons…

En het liefst zou ik gewoon een vriend willen.

Om alles mee te doen, samen leuke dingen te doen. Dan zou ik het lef wel hebben om het van de daken te schreeuwen. Maar waarom alleen dan? En niet nu? En zou de kans dat ik een vriend krijg dan juist niet groter worden? Maar de kans op een vriendin word dan veel kleiner.. Dus zou ik gaan schreeuwen of niet? Ik zou mezelf gewoon moeten zijn, maar dat gaat niet altijd zo makkelijk. Want volg je je hart? Of een gevoel?

Dit is mijn verhaal.

Beetje lang maar leuk dat je hem hebt gelezen..!! Dus onthoud: kom uit die benauwde kast als jij er klaar voor bent. En Be Yourself..!!!

xje, Rody.

Terug naar ↑ boven


 

Njiti

Woensdag 30 juli 2008

foto-njitiHallo ik ben Njiti. 

Ik ben 16 jaar, ik wist al op me 11e dat ik op jongens viel. Op mijn 14e betrapte mijn zus mij met gay-porno op de computer. Ik wou het weg klikken maar de computer liep toen vast. En ze zei ik weet het al heel lang al. En mijn zus was de eerste van de familie die het wist.

1 jaar later 

In dit jaar had ik mijn 1e vriendje. En toen vertelde ik het ook aan mijn beste vriend. Die accpeteerde mij gelijk al, dus dat viel wel mee. En ik had het ook nog tegen een andere vriend van mij verteld.

Die had het er wat moeilijk mee, maar hij accpeteerde mij ook. En hij vond het stoer van mij dat ik het hem verteld heb.

En toen kwam mijn moeder. 

Toen ik het haar vertelde dacht ik zo van en nu word het mijn spullen pakken en het huis uit,want ik kom van een moslim familie.

Mijn moeder en ik gaan elke zondag een film huren. Samen gezellig met ze 2e. Toen ik het tegen mijn moeder wou vertellen, wist ik al 2 maanden van te voren hoe ik het ging doen. Ik zou het tegen haar zeggen op een van die zondagen dat we film gingen kijken. Ik had expres een homo film gepakt. Ze had niet echt een reactie. Dus toen dacht ik van nu zeg ik het. Mam ik ben homo. Ze begon toen te huilen, maar ze accepterde mij wel. Jij bent mijn zoon, en ik hou van je zo als je bent. Maar ze praat er liever niet over.

En na de vakantie ga ik tegen mijn nieuwe klas zeggen, dat ik homo ben. 

Paar tips van mij. 

Blijf altijd jezelf hoe dan ook. Je bent zoals je bent, daar kan niemand wat aan veranderen, wie dan ook. Nog 1tje: geloof in jezelf, dan kom je er wel uit. Als je uit de kast wilt komen, doe het eerst bij je vrienden (je echte vrienden) die je kan vertrouwen. En daarna zou ik pas familie doen.

Njiti

Terug naar ↑ boven


 

Ruud

Maandag 21 juli 2008

foto_ruudIk weet niet meer hoe oud ik was toen ik het ontdekte! 

Het was alsof ik het altijd met me meedroeg. Ik heb jongens altijd veel leuker gevonden. Ik denk dat het groep 6 geweest moet zijn. Maar toen was ik er nog echt niet mee bezig, het interesseerde me niet. Ik had zelfs een relatie met een meisje in groep 8 (hoewel dat ook maar een dag was haha).

Toen ik 15 was begon het wat meer te spelen, ik dacht er meer aan.

Het was eerder nooit in me opgekomen om het tegen m’n ouders te vertellen. Ik was er niet echt mee bezig. Totdat ik op een forum een homo jongen tegenkwam die vlak bij me in de buurt woonde. MSN gesprekken gehad en hij heeft me overgehaald om het tegen mijn ouders te zeggen.

De middag ervoor zei ik het tegen mijn beste vriendin, en die reageerde zoals ik verwacht had: erg goed. Toen mijn ouders nog.

Toen mijn vader ’s avonds voetbal zat te kijken, 

mijn moeder aan het strijken was en mijn zusje naar bed, zei ik tegen mam dat ze er bij moest komen zitten. Ze deed dat en ik floepte het er in een keer uit. Eerst dacht mijn vader dat ik een grapje maakte. Maar ik zei van niet. Ze schrokken er best wel van maar vonden het niet erg en vooral erg goed dat ik het verteld had. Ze vonden het dan ook geen probleem, waar ik toch wel een bewondering voor had. Als ik een ouder was, en mijn zoon het zou vertellen, zou ik hem zeker respecteren en gerust stellen. Maar persoonlijk lijkt mij het idee dat opa worden een stuk moeilijker word wel jammer. Although, je kunt er NIETS aan doen dus ik zou het sowieso respecteren. Daarna hebben we nog een uur zitten praten erover. Dat was in de 2e, was toen nog 14. Daarna vakantie en alles.

En daarna in november ge-out naar de klas. 

Eigenlijk ging vooral uit verveling het gesprek steeds over homo’s. Twee vrienden van me en twee nieuwe jongens die ik nog niet zo goed kende (nogal macho’s van de klas) vroegen best vaak of ik homo was. Steeds zei ik ja en dan lachten ze, niet wetende wat ze er mee aanmoesten. Toen kwam bij de les natuurkunde toch de doorbraak, heel veel ja’s later wisten ze dat ik homo was. Was echt een fijn gevoel, want toen hadden ze me niet uitgescholden e.d. En dat had ik dus wel verwacht. Die lessen erna vooral van die rare vragen van:

‘Zou je iemand ik z’n kont willen neuken’ en ‘Zou je me eens willen pijpen…’ ik lachte maar een beetje mee en deed er heel luchtig over.

Wat denk ik wel een goed ding is om te doen. Als je er luchtig over doet, doen hun dat vaak ook. 

Die avond op msn was echt geweldig. 

De macho van de klas zei tegen me, toen ik weg ging: Echt stoer dat je ervoor bent uitgekomen! Ik heb respect voor je.  Nou geloof me, dat doet goed. En nu is het eigenlijk allemaal goed gekomen, iedereen weet het en ik heb nu, een half jaar later, nog helemaal geen problemen gehad. Het heeft me alleen maar positieve dingen opgeleverd. Lekker met vriendinnen over jongens praten, jezelf zijn, eventueel een relatie hebben met een jongen zonder dat je daar moeilijk over hoeft te doen en noem maar op!

Succes, en groetjes

Ruud, 16 jaar

Terug naar ↑ boven


 

Max Ouwens

Dinsdag 8 juli 2008

Samen met initiatiefnemer Danny Hoekzema en COC Nederland richtte Max Ouwens Jong&Out op. In augustus 2007 voer Max samen met Danny en 38 andere homojongeren onder de 16 mee in de Canal Parade van de Amsterdam Gay Pride. Ze scoorden daarmee een wereldhit!

foto_maxouwensHeeHee, ik ben Max Ouwens en ben 17 lentes jong. Ik woon in de Gelderse Achterhoek.

Toen ik voor het eerst aan iemand vertelde

dat ik op jongens viel was ik 14 jaar oud, dat moment vergeet ik nooit meer. Het was aan een van m’n goede vriendinnen uit de buurt, dagen lang zat ik te broeden op hoe mijn verhaal zou moeten zijn. Hoe ga ik dit vertellen? Hoe gaan ze reageren? Hoe voel ik me daarna?

Nadat ik haar gebeld had om te zeggen dat ik haar iets moest vertellen ben ik erheen gegaan. Vol spanning vroeg ze mij wat er nou aan de hand was. En voordat ik het besefte was het eruit. En dan de reactie.. Max… vertel ‘s iets nieuws! Dit wisten we allemaal al. En we nemen je zoals je bent, je bent en blijft Max.. Ooh wat was ik blij.. vol opluchting en totaal zonder zenuwen ging in m’n vriendenlijstje af. De een na de ander vertelde ik het, het liefst zoveel mogelijk tegelijk. En wat voelde ik me goed, alsof er van elke schouder 100 kilo afviel, opgelucht, ik kan mezelf zijn, ik kan zeggen wat er op mijn hart ligt en hoe ik me voel.

Maja… na mijn vrienden

kon ik m’n ouders natuurlijk ook niet lang meer voor de “gek” houden. Na veel gedenk en gepraat met mijn vrienden en collega’s had ik besloten om het hen ook maar te zeggen. Mijn ouders hadden al zo vaak geprobeerd om bij mij iets te ontlokken, ze zagen dat ik minder goed in mijn vel zat dan eerst en dat ik me totaal anders gedroeg.

Ik was een avond wezen stappen

en had een hele leuke jongen ontmoet, na veel gepraat met hem vroeg ik of hij zin had om bij mij wat te drinken, dat hebben we gedaan. Toen de volgende ochtend mijn moeder beneden kwam.. zag ze ons nog zitten, toen was het duidelijk en heb ik het verteld. En blij dat ze waren! Ik was mezelf… ze steunen me door dik en dun, en de rest van mijn familie ervaart het ook als gewoon.

Na mijn coming-out was ik mezelf

en probeerde ik leeftijdsgenoten te ontmoeten met dezelfde gevoelens. Dit ging erg moeilijk, kwam ik al snel achter. Ik heb toen iemand ontmoet en daarmee afgesproken. Al snel bleek het goed te klikken. Samen met hem, en andere jongeren hebben we toen een organisatie opgezet: Jong&Out. We organiseren meetings door heel Nederland en we hebben een geweldige website, met chatbox en een actief forum. Inmiddels hebben ongeveer 500 jongeren onder de 18 hun profiel aangemaakt! Ook hebben we in 2007 gevaren in de Canal Parade van de Gay Pride in Amsterdam met een fantastische jongerenboot! Ook dit jaar, 2008, zijn we weer van de partij!

Zo heb ik echt het gevoel dat ik iets kan doen voor de jongeren die het minder goed hebben getroffen met hun homoseksualiteit. Dit heeft erg veel publiciteit opgeleverd, en dat doet het nog steeds. Vele interviews en tv-optredens, het heeft me trots gemaakt, trots op mezelf zoals ik nu ben.

Deze week, week 28 (2008, red.), staat er een groot artikel over mij en mijn moeder in de Libelle. Daarin vertelt mijn moeder hoe het was voor haar, om haar zoon zo te zien worstelen, terwijl ze zelf allang wist waarmee ik zat. Een lees-aanrader dus!

En dan mijn tips…

Blijf jezelf is het meest belangrijke, blijf wie je bent en verander je niet voor anderen, omdat zij jou graag anders zien. En… kijk eens op http://www.jongenout.nl, hier kan je leeftijdsgenoten ontmoeten, gezellig kletsen en je profieltje pimpen zoals jij dat graag ziet!

Grtz!

Max.

Terug naar ↑ boven


 

Marco

Dinsdag 8 juli 2008

foto_marcoHallo ik ben Marco :) Ben nu 16 jaar.

Ik zat in groep 8 toen ik een beetje vermoeden had dat ik op jongens viel. Ik wist er eerst nog niks van en wilde er ook niks van weten. Ik ben maar gewoon ” zoals het hoort denkt iedereen ” achter de meisjes aangegaan. Ik heb toen veel vriendinnen gehad maar was niet gelukkig. Toen ik naar de middelbare school ging kreeg ik steeds meer intresses voor jongens. Maar durfde er nog niet 100% zeker van te zijn. Ik ben dan ook in de 1e klas veel gepest omdat ze zeiden dat ik homo was. Om het te bewijzen dat het niet zo zou zijn heb ik maar met een meisje verkering genomen om het te verbergen. Maar tuurlijk je wordt ongelukkig want je vindt haar helemaal niet leuk. Dus heb ik het maar uitgemaakt. Dat meisje was stapel op me. Dus alvast 1 tip. Neem niet met een meisje om het te verbergen. Je maakt daar mensen KAPOT mee.

In de 2e en 3e heb ik me niet meer bezig gehouden met meisjes. Ik ben namelijk een hele stiekume jongen dus ik ging op internet. Gay.nl nog wel te verstaan :) Ik was 14 bijna 15 jaar toen ik met jongens ging msnen, smsen, cammen.

Ik raad aan

voor de mensen die een keertje wil gaan daten maar nog niet uit de kast zijn: Zorg ervoor dat de jongen die jij leuk vind een webcam heeft en die ook aandoet. Praat een poosje met hem en leer hem kennen. Ga geen domme dingen doen. Het beste is toch wel om met jongens te praten van je eigen leeftijd. Er zitten namelijk veel oude mannen tussen die zich voordoen als iemand anders!

Mijn Coming out.

Ja het uitkomen voor mijn sexuele geaardheid is heel raar en vaag begonnen. Ik had jongens ontmoet, mee gedate, seks mee gehad. Was toen 15. Heb ik totaal geen spijt van gehad, de jongens waar ik seks mee heb gehad waren super lief. Maar wel een stukje ouder, je moet je eigen leefdtijd grens bepalen. En tuurlijk ik was blij dat ik ”ontmaagt” was. En wilde het natuurlijk vertellen aan mijn beste vriendin. Heb dat toen nog niet precies gedaan. Heb eerst om mijn msn gedaan of er een hacker op mijn msn zat. En steeds mijn naam veranderd in: Ik ben homo haat me maar! Veel mensen gingen reageren: – Hoezo moet ik jou dan gaan haten? – Waarom? Doe niet zo gek als je echt homo bent hou ik nog net zoveel van je als voorheen. En nog meer positieve reactie’s. Daar kwam het moment. Met mijn beste vriendin op MSN vond ik toen toch het prettigst om er over te beginnen. Ik vertelde mijn beste vriendin: Schat, ik moet je wat vertellen. Ik ben homo… Jaa en daar was het moment. Ze zei ik wist dat allang lievurd maar maakt niet uit. Ik hou nog steeds van je hoor!

Volgende dag op school.

Mijn beste vriendin had het dus verteld tegen een paar andere mensen ook goeie vriendinnen van me. Ik had wel gezegd als je het verteld doe het dan wel tegen vriendinnen die ik ook kan vertrouwen. Iedereen had zijn mond gehouden, tot dat mijn nachtmerrie uitkwam. Een vriendin van mij had dus een hekel aan homo’s door haar verleden. Ze vertelde het tegen een jongen die mij totaal niet mocht.

1 uur later in de pauze:

Mijn HELE SCHOOL WIST DAT IK OP JONGENS VIEL. Echt iedereen kwam naar mij toe ben je homo? ben je homo? Ik heb toen gewoon eerlijk gezegd. Ja, Dus? Toen besefte ik dat mijn school het al wel wist maar mijn familie nog niet. Ik heb het maar verteld. Ik vond het super moeilijk maar mijn ouders, broer,zus, en broertje hadden er geen problemen mee. Natuurlijk het is wennen maar nu een jaar later is alles oke. Ik heb een super leuke vriend van 20 jaar. Ben van plan om over een half jaar met hem samen te wonen. En mijn school. Ja 4 maanden nadat de school het
wist kwamen er een boel mensen om me af: Heey, ik moet zeggen ik heb veel respect voor jou dat je er nu al voor durft uit te komen.
En moet je nagaan: 4 Jongens bij mij op school hadden heel internet afgezocht om mijn msn te krijgen. En met mij er over te praten want zij hadden ook een gevoel voor jongens maar wisten niet hoe ze er mee om moesten gaan! Kijk aan, uiteindelijk is alles goed afgelopen.

Voor de jongens die mijn verhaal helemaal gelezen hebben! :P

Dankje haha het was een lang verhaal maar goed, ik hoop jullie hier wel mee geholpen te hebben :)

En nog 1 ding he.

Denk niet als je er voor uit komt dat het pesten stopt. Jongens en meisjes die raar doen tegen jou hou je je hele leven lang. Maar sta dan sterker in je schoenen dan hun. Dan behaal jij je trots die je hebt want JA IK BEN TROTS OM HOMO TE ZIJN !! :D:D:D

Heel veel succes allemaal,

Liefs Marco :)

Terug naar ↑ boven


 

Max

Woensdag 2 juli 2008

foto_mmaxIk ben Max en 15 jaar nu.

Ik was 13 toen ik mijn coming out had.

Ik heb het eerst verteld aan mijn vriendinnen, ik heb en had altijd al weinig vrienden, omdat jongens je toch moeilijker begrijpen als je in zo’n periode van je leven zit.
Ik had destijds een hartstikke aardige jongen via internet ontmoet, en toen ik even met een vriendin wegging, had ik mijn berichtgeschiedenis aan laten staan, dat heeft mijn moeder vervolgens (per ongeluk) gelezen.

De reactie was heel goed.

Ik heb het eerst maar op bi-seksueel gehouden, omdat ik het ook zelf nog niet zeker wist. En sinds ruim 2 maanden houdt ik het helemaal op homo. Ik weet het gewoon nu echt zeker. De reactie erop was precies zoals ik het verwacht had, mijn ouders hebben ook homofiele vrienden. Dus ik wist dat er nooit een probleem van zou komen.

Eenmaal daarna wist sowieso mijn klas het.

En daarna al snel alle jeugd van mijn leeftijd. Ik heb het op dezelfde manier aangepakt, als mensen het me vroegen, dan zei ik ‘Ja’. En meestal kreeg ik hele goede reacties, af en toe ook van mensen waarvan je het niet verwacht had.

Ik heb nu sinds ruim 2 maanden een vriend.

En dat gaat hartstikke goed. Ik ben al best jong ‘out’ en daardoor heb je af en toe van die ‘kindse’ jeugd (meestal jongens) die er nogal flauw over doen, maar je zal mij ook nooit hand in hand zien lopen op straat met mijn vriend. Dan provoceer ik het ook, omdat er ook mensen zijn die dat niet prettig vinden.

Mijn tip tegenover andere jongens die ook homo zijn of denken te zijn: Wees jezelf, en vooral ook eerlijk tegen jezelf. Druk het nooit weg, daardoor kom je uiteindelijk alleen maar met jezelf in de knoop.

Max

Terug naar ↑ boven


 

Rick

Dinsdag 1 juli 2009

foto_rickHoii Hoii, Ik ben Rick.

Ik ben 18 jaar en ben nu al zo’n 3 jaartjes uit de kast. Ik was 15 toen ik het vertelde aan me moeder. Die dag vergeet ik nooit meer.

Maart 2006:

Ik liep op een mooie dag met me ouders door de stad. Sinds die dag is alles veranderd. Voorheen keek ik altijd naar meisjes die me passeerden of die voor me liepen, maar vanaf die dag keek ik naar jongens en bleef ik kijken naar jongens. Ik wist niet wat me overkwam. Ik raakte helemaal in paniek. Heb toen de fiets naar huis gepakt en heb liggen huilen op me bed. “Ik ben toch geen homo?”, vroeg ik me af.

Mei 2006:

Twee maanden verder was alles duidelijk en moest ik me erbij neerlegen. Ik vond jongens leuker dan meisjes. Het enige probleem waar ik toen nog mee liep was: Hoe vertel ik het aan me ouders? Om het tegen me moeder te zeggen had ik geen problemen mee, maar om het tegen mijn vader te zeggen vond ik moeilijk. Gelukkig viel alles mee en heb ik het gewoon uit het niets tegen mijn moeder en me broertje verteld. Ik kon er nog wel dagen mee lopen, maar heb dan mezelf toch het hardste mee. Mijn moeder reageerde positief (haar oom was ook homosexueel) en me broertje gaf me een knuffel en zei: Ik blijf van je houden, Grote broer. De tranen rolden langs me wangen. Mijn moeder en broertje wisten toen precies wie ik was en ze accepteren mij. Ik voelde me zo blij. Al maakte ik me nog zorgen om de reactie van me vader.

Ik zelf heb het nooit verteld aan me vader,

maar mijn moeder. Je kan het laf vinden of slim. Ik heb ook niet zijn reactie gezien toen me moeder het vertelde aan me vader. Tegen vrienden en collega’s heb ik het zelf vertelt.
Sommige vrienden hadden het niet verwacht en sommige hadden al een vaag vermoeden. Gelukkig ben ik geen vrienden kwijtgeraakt. Integendeel. Ik heb alleen maar meer vrienden erbij gekregen.

Juli 2008:

Nu ben ik een zeer gelukkige jongen.

Ik heb een mooie studie. Een leuk bijbaantje. Ik doe leuke dingen met me vriend en vrienden. Het leven kan leuk zijn, alleen moet je er zelf wat van maken.

Tip van Rick: Twijfel nooit aan jezelf en ook al lijkt alles te draaien om uiterlijk. Echte schoonheid zit van binnen.

Rick

Terug naar ↑ boven


 

Antonius

Maandag 30 juni 2008

foto_antoniushejs, ik ben Antonius Ypenga.

Ik was 14 jaar toen ik uit de kast kwam en het was niet al te moeilijk voor mij. Aan mijn nicht heb ik het als eerste verteld omdat zij degene is die ik het meest vertrouw in mijn familiekring. Haar kan ik het makkelijkst dingen vertellen. Ik wou het heel vaak proberen maar er was de hele tijd een drempel die me tegenhield… Maar uiteindelijk nadat ik het verteld had dacht ik: “Nou, zo erg was het nou ook weer niet.” Ik had me op alles voorbereid, of ze het goed op zou vatten of slecht. Gelukkig vond ze het juist super leuk.

Daarna heb ik het aan mijn moeder verteld.

Mijn ouders zijn gescheiden. Ik had me weer op van alles voorbereid. Haar reactie was: Als jij maar gelukkig bent, dan vind ik het goed. En ik zal altijd van je houden. En ik zei tegen mijn moeder dat ik alles zelf wilde vertellen aan de familie en m’n vrienden. Maar dat gebeurde niet. Ik kwam uit mijn werk en m’n tante kwam eraan om boodschappen te doen bij mijn werk. En ze zei: Ik ben trots op je.. Ik had echt zo iets van 0owkeeeeej? Elk familielid volgde en ik vroeg aan mijn moeder: Heb jij het door lopen lullen? Ze zei: Jah sorry ik vind het té leuk om er een tijd op te wachten. Wat ze dus met “Ik ben trots op je” bedoelen, dat is dat ik de moed heb gevonden om het zo jong al te vertellen. En zo weet mijn familie het dus.

En 3 weken geleden

was ik met mijn zus, mijn vader en zijn vriendin naar de zwarte markt geweest in Beverwijk. Daar heb ik het hem op een merkwaardige manier laten weten. Ik kwam een schoolgenoot tegen. Ik was zelfs verbaasd dat zij daar werkte. Even later wachtten wij bij de WC’s en kwam zij er ook aan en ze knipoogde… M’n vader zei: Nou nou, ze vind je leuk volgens mij. Waarop ik zei: Dan heeft zij pech. Ik ben homo. En mn vader zei …oow… uuh……. en dat was het :P maar ik weet dat het
goed zit, want m’n zus heeft het eerder tegen m’n vader verteld (weer zonder mijn toestemming) en hij zei toen: God heeft het zo gewild ofso. Streng gelovig, pfff.

En mijn vriendinnen, ja spreekt voor zich,

reageerden er heel leuk op. Ze wisten het al. Maar nu konden zij met mij mee naar een gay dance club en lekker shoppen en me helemaal opnieuw stylen. Ik keek er wel even tegen op :P maar hier ben ik dan ‘:D En ik ben er heel blij mee.

Mijn leven na mijn coming out…

Ik heb in een bijna jaar té veel meegemaakt. Leuke dingen en minder leuke dingen. Ik ga leuke dingen doen met vriendinnen wat ik eerder niet zou doen. Want dan werd je raar aangekeken. Dat dus. Maar de minder leuke dingen: uitgescholden worden vooral op school. Omdat je met meisjes omgaat. Dan ben je meteen gay… pff. En het aantal té veel sletten in de gay scene…

Antonius

Terug naar ↑ boven


 

John

Donderdag 19 juni 2008

Hey allemaal,

foto_johnIk ben John en ik ben 15 jaar :)

Sinds kort heb ik mijn ouders verteld dat ik niet op meisjes val maar ik hun wel mooi vind. Het was voor mij best een harde tijd, en ik kon al moeilijk uit mijn woorden komen. Maar mijn verhaal ging dus zo:

Het was alweer 3 jaar geleden

dat ik ontdekte dat ik op jongens val, maar ik vond het niet vreemd. Ik accepteer mezelf om hoe of wat ik ook ben. Ook al ben ik misvormd, lelijk of wat dan ook, iedereen heeft zijn eigen mening. Dus mijn verhaal ging als volgt: ik zat nog op school, en ik had altijd vriendinnen om mij heen. Maar ik had ook een beste vriend. Hij was echt de allerliefste die er was :) Hij was er altijd voor je enzow. We spraken altijd af bij het veldje naast de ene grote boom :D Maar op een zonnige dag sprong de vonk bij mij over. En bij hem [ik zag het aan zijn ogen]. We gingen stoeien zoals altijd. Op het Gras. Dus wij zo stoeien en hij lag opeens boven mij. En de laatste zonnestralen vielen tussen de takken/bladeren door op ons. En we keken echt mega diep in elkaars ogen. Sindsdien werden we steeds closer en closer [JeWeetZelluf]. Dus op een dag spraken we af om bij mij te logeren. We deden echt alles om te logeren bij elkaar. En toen hadden we het geregeld. Dus wij hadden dikke plezier. En toen moesten we slapen van m’n mamski! :O Maar we konden nog
laaaaaaaaanng niet slapen!! :P:D dus speelden we Doen, durf of de waarheid. We knuffelden elkaar. We vertelden elkaar ons grooste geheim. Maar toen kwam het moment…….

We keken echt 3 minuten lang naar elkaars ogen

met een lieve glimlach. En opeens gingen we met ons hoofd steeds dichterbij elkaar en toen gebeurde het……. We zoenden eerst zachtjes, maar later werd het tongen. Geloof me, het was toen uit die tijd het meeeest gelukkigste moment uit m’n
leven. Zo wist ik, ik val op jongens. Alhoewel ik meiden wel knap vind.

En mijn ouders die merkten dat ik steeds meer met hem omging dan normaal. En mijn moeder vroeg altijd: Ben jij homo? Vertel het maar ik ben jouw moeder. Maar ik hield steeds vol dat ik meiden leuk vind enzow. Maar mijn beste vriend en k werden steeds afstandelijker van elkaar. Het was Tenslotte nu ons allergrooste geheim van ons leven!:O We kregen ruzie en gingen niet meer met elkaar om.

Vanaf dat moment ging ik naar bijna alle beroemde internationale gay/profielen sites. Ik ontmoette steed homo’s van mijn leeftijd.

En moeder zij is altijd nieuwsgierig.

Dus op een dag ging ze al mijn berichtgeschiedenis lezen van msn. Dus ik ontdekte het. En mijn moeder en ik gingen erover praten. Gelukkig begrijpt ze me goed :) Ze zei: je bent mijn kind, ik accepteer je om hoe je bent, ik zal altijd van je houden. En later moest ik het nog aan mijn vader vertellen. En zo gebeurde het. Hij zei: ik neem je aan zoals je bent, niet iets van je maken wat je niet wilt zijn, ik hou van je zoals je bent. Er viel gelijk een hele grote last van mijn schouders af. Ik was vrolijker dan normaal. Maar ik vond dat mijn vrienden het moesten weten. Dus ik bouwde het gesprek langzaam op. En uitendelijk heb ik het hun verteld. Ze waarderen me dat ik eerlijk ben tegen hun. En ze accepteren me om hoe ik ben.

Zo dat was ongeveer mijn coming out verhaal.

Ik wens je heeeel veeeeel strerkte.
Veeelll Liefs,

John ;):)

Terug naar ↑ boven


 

Joey

Zaterdag 14 juni 2008

foto_joeyHooi, ik ben Joey.

Ik ben 17 jaar en ben sinds 21 mei 2007 langzaam uit de kast gekomen. En waarom langzaam? Omdat ik het nogal moeilijk vond! Het is namelijk zo dat je altijd denkt dat mensen je anders gaan aankijken als je out bent. Maar over het algemeen viel dat in mijn geval wel mee gelukkig! Het begon eigenlijk al toen ik in groep 3 zat (niet dat ik toen al dacht van ik ben homo), toen ik van school wisselde omdat ik bleef zitten in groep 3 vanwege mijn dyslectie en omdat we verhuisden naar de andere kant van de stad. Toen ik in groep 3 kwam had ik altijd ruzie met de stoere jongens uit de klas want ik ging met de meisjes om en zij vonden dat raar! Die ruzies zijn uiteindelijk uitgelopen op pesten en treiteren. Ik had tot de 2e klas van de middelbare school daar last van. Als iedereen tegen je zegt “je bent homo”, “je bent gay” dan ga je daar aan twijfelen en dan denk je nog van nee dat kan ik niet! Maar wat weet je nou op z’n jonge leeftijd je bent nog nooit verliefd geweest je vind alleen mensen wel leuk en dan denk je dat je gelijk verliefd bent! Ook was het vooral dat ik niet wilde dat ik homo zou zijn. Ik zou dan namelijk anders zijn dan de rest en ik zou toch zijn wat zij al die tijd tegen mij zeiden! En dat wil je juist niet want dan geef je ze gelijk. Toen ik in de 3e kwam veranderde alles op mijn school. Iedereen liet je plotseling met rust alsof iedereen een beetje zijn eigen leven ging leiden en dat was fijn. Ik kon gewoon mezelf zijn en mijn ding doen! Ook ga je dan denken over jezelf “ben ik homo?”, “ben ik verliefd op een jongen?” en om dat te verbergen neem je dan toch met een meisje!

Maar toen die dag “21 mei”…

ik liep door de stad met een stel vrienden en er komt een jongen voorbij… ik werd stil, rood, voelde me raar… ik was in één klap smoorverliefd op een jongen… ik heb die jongen alleen nooit meer gezien en weet ook niet of hij homo was maar ik weet wel dat ik zijn gezicht nooit vergeten zal. Die dag weet je het gewoon zeker “je bent homo”, het was toch waar wat ze zeiden, toch hadden ze gelijk. Eindelijk weet je het voor jezelf. De dagen lang huilen, niet weten wat je moet doen en moe zijn van het denken! Maar nu weet je het wel zelf, maar de rest dan? Wat vinden zij ervan? Hoe denken zij erover en zullen ze mij raar vinden? En het ergste nog: hoe moet ik het aan mijn ouders vertellen?…. Toen ik die nacht in mijn bed lag was ik erover aan het nadenken.

Ik moest het toch echt iemand vertellen! Dus zonder na te denken pakte ik mijn telefoon en belde een vriendinnetje op. Ik was natuurlijk wel enorm zenuwachtig toen de telefoon over ging want wat zou zij ervan vinden?… oké wij dus bellen en ze vond het goed en was blij dat ik het verteld had! Ik had geen betere reactie kunnen krijgen! Eigenlijk gelijk daarna een ander vriendinnetje gebeld en verteld, die was wellis waar in shock! Maar accepteerde het wel! Toen op een vond kwam de beste vriend van me stiefbroer bij ons eten. Me ouders waren op vakantie en hij was Bi (volgens mij hartstikke homo maar goed). Ik had het hem dus uit eindelijk verteld en hij zei van “ja, ik denk dat je het in huis aan iemand moet vertellen” en met veel pijn en moeite heb ik dat dus gedaan! Had het verteld aan me
stiefbroer! Toen me ouders terug kwamen van vakantie wilde ik het eigenlijk wel tegen ze zeggen want ik vond het belangrijk dat we over alles konden praten en ik wist zeker dat ze het niet erg zouden vinden. Na een aantal dagen vroeg me ma om even naar boven te komen want ze was bezorgd, ze wist allang dat ik homo was omdat er in mijn geschiedenis bijv. gay.nl stond of andere homo sites. Uit eindelijk in dat gesprek heb ik het gewoon gezegd en dat voelde goed! Geen bang gevoel gelukkig!

Alleen nu me vader nog

hoe moet ik het die gaan vertellen? Zou hij het erg vinden om geen kleinkinderen op een “gewone” manier te krijgen? Wat vindt hij van homo’s? Ik kon mijn vader nooit peilen eigenlijk. Op een dag ongeveer 3 weken nadat ik het mijn moeder verteld had vroeg me pa hoe gay.nl in de adres balk kon staan. Van schrik zei ik “ik weet het niet!! Sowieso niet van mij!” Dus me vader zij “oké raar!!” Na een paar dagen vroeg me pa het weer en toen moest ik het wel zeggen. Ik zij dus “ja van mij! Ik val op jongens in plaats van meisjes.” Me vader was erg stil. Zei niet zo veel dus ik was bang dat hij het raar vond! Toen zei die “ik dacht het wel al een beetje… en Joh, ik geef om wie je bent, voor mij ben je de zelfde! Of je nou op jongens valt of op meisjes… hier door verander je
niet.” Dit was de mooiste zin die ik ook gehoord had…

Joey

Terug naar ↑ boven


 

Nick

Woensdag 12 december 2007

foto_nickHoi ik heet Nick.

Ik ben nu 15 en ik ben voor iedereen ‘uit de kast’ en daar ben ik blij om. Het begon allemaal toen ik 12 was. Ik voelde me altijd al aangetrokken tot jongens. Ik heb het een lange tijd van me af proberen te schuiven maar hoe hard ik ook probeerde, het lukte me maar niet. Ik dacht de hele tijd aan die ene jongen waar ik op verliefd was geworden en toen heb ik hulp gezocht. Eigelijk niemand nam mij serieus vanwege me leeftijd.
Ik weet het niet meer precies of ik nou 13 was of 14 toen ik hulp zocht, maar toen ben ik bij GayBoySupport uitgekomen. Daar werd er wel naar mij geluisterd. Ik legde uit dat ik op jongens viel en dat ik het er wel moeilijk mee had in verband met mijn omgeving.
Mijn vader was uitsmijter bij een discotheek en ik dacht me familie zou dit nooit goedvinden en ook mijn vriendenkring, die zouden dit nooit goedkeuren en ook me vrienden van jiujitsu en judo nooit.
Naarmate ik gesprekken had gehad met GayBoySupport werd me toch wel duidelijk dat ik me leven zelf moest leiden en niet moest laten leiden door anderen. Ik heb na die gesprekken via mail nog lang na lopen denken en denken. Ik was bang dat ik al me vrienden en familie kwijt zou raken.

Ik zat er een tijd helemaal doorheen.

Kon mezelf nog niet aankijken in de spiegel en ook: het ergste was dat je het ook gewoon kon zien, dat ik niet goed in me vel zat. Ik zit namelijk ook bij de jeugdbrandweer en ben leiding bij scouting en ik zit ook bij de gemeente als jongerenwerker en ik werd ook heel chagrijnig altijd als me iets gevraagd werd of zo. Ik was in die tijd ook altijd heel kortaf tegen mensen. Ik zag toen ook wel in dat ik de knoop door moest hakken. Dat ik dit zo niet langer door kon laten gaan. In een geheim leven voor anderen.
Ik heb het als eerste rechtstreeks aan mijn moeder verteld. Haar maakte het niet uit en ze zei dat ze altijd van me zal blijven houden. En toen me vader. Me ouders zijn namelijk gescheiden. Dat heb ik eigelijk wel op een lullige manier gedaan: via een sms naar me stiefmoeder. Zij belde mij direkt. Ik pakte de eerste keer niet op en de tweede keer wel. Ik kon niks zegen en zij zei ook: We houden van je zoals je bent en altijd blijven we van je houden. Nou, mijn ouders wisten het. Wat een opluchting voor mij zeg. Maar nu nog mijn vrienden.
Dat vond ik ook zo moeilijk… Ik heb ook nog een paar maanden gewacht, nadat ik het mijn ouders had verteld. En toen op een middag ben ik naar me beste maat gegaan en heb het hem verteld. Hij begon te lachen en geloofde mij toen nog niet en hij zei: Ik vind het wel cool dat je er nou al voor uit durft te komen. En ik blijf ook voor altijd je vriend, maakt niet uit hoe je bent en waar je op valt, zei hij.

En toen op een avond,

heb ik het er ook allemaal uit gegooid tegen me maten onder het wokken. We hadden allemaal wel wat op, het was All In. Ze reageerden anders dan ik had verwacht. Iedereen vond het goed dat ik ervoor uit durfde te komen en de meesten zeiden: Waar is je vriend dan? En een maat die ik me hele leven al ken, die zei: Ik ben eigelijk ook wel een beetje bi, op een grappige toon en toen pakte hij me op me mond voor de grap. En sindsdien weet iedereen het in het nederige Kampen en ik heb nog nooit problemen gehad en ik ben hartstikke blij. Ik hoop dat hier tips bij zitten voor de jongeren die dit lezen en nog niet out zijn.
En dan nog een tip: blijf jezelf, ongeacht wat dan ook. Laat je leven niet leiden door anderen en wees blij met jezelf.
Dit was mijn comingout. Groetjes en veel s6,

Nick

Terug naar ↑ boven

Advertenties